‘We wandelden over smalle paadjes, door beekjes en over rotsen.’

‘Met mijn vrouw Yvonne varen in ons bootje is voor mij al vakantie’, vertelt Simon. ‘We hebben een sloepje met motor. Als we zin hebben in een boottochtje, pakken we de koelbox in en binnen een half uur zitten we op het water. Dat geeft meteen een gevoel van vrijheid. Mijn geleidehond gaat ook mee. Sturen doen Yvonne en ik allebei. Ik stuur als we op open water zijn. Daar is het rustig. Aan de groene waas herken ik de oever. En verder stuur ik op mijn gehoor. Op een mooi plekje gooien we het anker uit. Yvonne leest dan een boek. En ik luister, bijvoorbeeld naar podcasts.

Athene

‘Maar als zich een avontuurlijke reis aandient, ben ik daar ook voor in. Zo ben ik na een goalball toernooi met een groep spelers een paar extra dagen op pad geweest in Athene. We waren met zes personen met een visuele beperking. Drie personen zonder visuele beperking waren onze buddy’s. We bezochten het Olympisch Stadion en de Acropolis, waar we werden rondgeleid door een blindentolk. Deze schetste een levendig beeld van wat er allemaal te zien was. Ook konden we veel zelf voelen en ervaren. Zoals de pilaren van de Acropolis. Daar hebben we met een paar mensen hand in hand omheen gestaan. Dan wordt duidelijk hoe groot die pilaren zijn.’

Klimmen

‘En toen vrienden vorig jaar vroegen of ik zin had in een bergwandelvakantie in de Zwitserse Alpen, was ik ook meteen enthousiast. We zien alle drie minder dan vijf procent, en deze reis speciaal voor mensen met een visuele beperking sprak ons direct aan. De groep telde vijf slechtziende deelnemers. Ieder van ons klom samen met een buddy. We wandelden op 1.800 tot 2.400 meter hoogte. Over smalle paadjes, door beekjes en over rotsen. Fantastisch om daar te klimmen. Om aan je ademhaling te merken dat de lucht schoner wordt. En om aan temperatuurverschil te voelen dat je steeds hoger komt.’

Begeleiding

‘Bij avontuurlijke reizen kan ik niet zonder begeleiding door een buddy. Dat vind ik lastig. Want in de rest van mijn leven red ik me zelfstandig. Op reis moet ik me overgeven aan iemand anders. Maar daar kies ik dan toch voor. Ik wil me niet laten beperken door mijn beperking. En het is het dubbel en dwars waard. Ik geniet van mooie reisavonturen én ik kan erover meepraten. Dat zou ik niet willen missen.’

Dit artikel verscheen ook in ons Voluit magazine, editie juli 2026. Meer lezen? Download de Voluit als PDF.

Volg ons op Facebook, LinkedIn of Instagram, dan weet je direct wanneer een nieuw verhaal in ‘Hoe doe je…’ online komt.