Melly werd op haar 13e in korte tijd plotseling slechtziend door glaucoom, een aandoening waarbij de oogzenuw beschadigd raakt. ‘Ik zie alleen nog aan de randen van mijn gezichtsveld. In het midden kijk ik tegen een dikke mist aan. Mijn hersenen vullen die mistige vlek in. Als er bijvoorbeeld een schilderij aan de muur hangt, zie ik dat niet. Maar mijn hersenen vullen dat deel ook in met muur. Ik zie dus alleen de muur en geen details. Ook zie ik geen diepte en afstand.’

Stressvol

‘Wat het voor mij stressvol maakt om mijn weg te vinden? Glazen deuren en wanden, daar bots ik soms keihard tegenaan. En traptreden zonder contrast, hoe vaak ik daar niet over gestruikeld ben. Of bewegwijzering die heel hoog hangt, dan verdwaal ik omdat ik het niet kan lezen. Echt naar vind ik veranderingen op mijn vaste routes, die niet duidelijk worden aangegeven. Zo liep ik op weg naar mijn vrijwilligerswerk een keer bijna tegen een bouwsteiger aan die er ineens stond. Toen sprong mijn hartslag even omhoog van de schrik.’

Onwetendheid wegnemen

‘Gelukkig hing er een paar dagen later een doek aan de steiger. Dat grote contrasterende vlak maakte het voor mij makkelijker om het bouwwerk op te merken. Ik ga er ook vanuit dat het geen onwil is van het bouwbedrijf, maar onwetendheid over hoe je de omgeving toegankelijk maakt voor mensen met een visuele beperking. Dat valt me ook op tijdens mijn vrijwilligerswerk voor het MuZIEum. Ik neem mensen mee door bijvoorbeeld hun eigen kantoorgebouw. Terwijl ze op pad gaan, dragen ze een AR-bril die een oogaandoening simuleert. Ze lopen dan tegen dezelfde obstakels aan als ik. Ineens begrijpen ze de wereld van mensen met een visuele beperking beter en proberen oplossingen aan te dragen. Zoals glazen wanden en deuren zichtbaarder maken met stickers in contrastkleuren.’

Versnipperd

‘En ook op andere plekken merk ik verbeteringen hoor, als het gaat om toegankelijkheid. Alleen vind ik het zo versnipperd. De informatieschermen op treinstations zijn bijvoorbeeld duidelijker leesbaar geworden voor mensen met een visuele beperking. Deze hebben nu witte tekst op een blauwe ondergrond, dat zorgt voor meer contrast. Maar bij de schermen op de busstations is dit dan weer niet het geval.’

Toekomstwens

‘Hoe mooi zou het zijn als in de toekomst de toegankelijkheid van onze samenleving uniform, landelijk geregeld is. Daarom ben ik blij dat Accessibility en het Bartiméus Fonds zich hiervoor samen sterk maken. Mede dankzij hun inzet ligt onder andere de NEN 9120 er, een normering voor toegankelijk bouwen. Het is een goed begin om alle gebouwen universeel toegankelijk te maken. Dat helpt mij straks om écht makkelijk mijn weg te vinden.’