Naar hoofdinhoud

Wolter heeft alles op alles gezet om te kunnen werken, ook al ziet hij heel weinig. Helaas liepen al zijn pogingen stuk. ‘Ik raakte steeds moedelozer. Waarom wordt er niet méér geïnvesteerd in mensen met een beperking?’ vraagt hij zich af.

Wolter (33) bleek als kind de progressieve, ongeneeslijke oogaandoening retinitis pigmentosa te hebben. ‘Dat betekent dat mijn blikveld steeds kleiner wordt,’ legt hij uit. ‘Maar het kleine beetje dat ik zie, is wel scherp.’ Tot zeven jaar geleden werkte Wolter als leraar op een basisschool, zijn droombaan. ‘Helaas heb ik daar afscheid van moeten nemen,’ vervolgt hij. ‘Mijn zicht ging sneller achteruit dan verwacht. Het kostte me teveel tijd om de dagelijkse taken op school uit te voeren.’

Moeilijke periode

‘Na het pijnlijke besluit om te stoppen met mijn werk ging ik door een moeilijke periode. Ik kwam thuis te zitten met een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Mijn werk miste ik ontzettend. Het contact met de kinderen en de ouders, deel uitmaken van een team, het was allemaal voorbij. Terwijl ik op mijn best ben als ik in verbinding kan staan met anderen. ‘Jij verveelt je liever met z’n tweeën dan dat je je alleen moet vermaken’, zei mijn moeder vroeger al. Bovendien had ik het gevoel stil te staan. Het frustreerde me dat ik niet meer kon groeien in mijn vak, en bij het avondeten niets meer te vertellen had over mijn dag op school aan mijn vrouw Anja en onze drie kinderen.’

Ingewikkelde regelgeving

‘Ik wilde echter niet bij de pakken neerzitten. Wie weet kon ik wel ander werk doen? Ik ging vol goede moed aan de slag en plaatste een bericht op social media. Dit werd heel veel gedeeld. Ik mocht zelfs mijn verhaal vertellen in het regionale dagblad. Verder heb ik contact gezocht met verschillende overheidsorganisaties. Dit leidde ook tot sollicitatiegesprekken, maar helaas niet tot een baan. Het liep steeds stuk op de regelgeving. Die is heel ingewikkeld als je vanuit een arbeidsongeschiktheidsuitkering de stap naar werken wilt zetten. Dat was enorm demotiverend. Ik was er helemaal voor gegaan, maar raakte steeds moedelozer. Ik voelde me zo machteloos.’

Loslaten

‘Uiteindelijk heb ik het kunnen loslaten. Nu focus ik me op de zorg voor onze drie kinderen van zes, vier en anderhalf jaar. Daarnaast doe ik één dag in de week vrijwilligerswerk bij Brownies & Downies. Hier begeleid ik mensen met diverse beperkingen tijdens hun werk in het lunchrestaurant. Sinds de coronamaatregelen is het restaurant gesloten, maar zorgen we wel op een andere manier voor dagbesteding. Verder ben ik bezig met een cursus psychopastorale toerusting. Als ik deze heb afgerond kan ik mensen helpen die het moeilijk hebben vanwege een beperking, psychische problemen, eenzaamheid of relatieproblemen. Ik wil hulp en troost geven met de Bijbel als inspiratiebron.’

Hoop houden

‘Mijn vrouw vindt het best moeilijk. Om financieel rond te komen, moet zij parttime werken. Dat ze hierdoor minder bij onze kinderen kan zijn, valt haar zwaar. Mijn zicht is veel sneller achteruit gegaan dan we hadden verwacht. Zij moet nu haar eigen wensen opgeven. We weten ook niet hoe het verder gaat met mijn oogaandoening. Mogelijk word ik blind. Ik kan het niet voorspellen en helaas ook niet tegenhouden. Wat ik nu kan, kan ik dat straks nog? Toch blijf ik hoop houden. Wellicht lukt het me in de toekomst alsnog om een baan te vinden. Tot die tijd kijk ik wat God op mijn pad brengt. Ik haal veel kracht uit mijn geloof. God heeft een plan met mijn leven, misschien wel mooier dan ik zelf had kunnen bedenken. Alles heeft een reden, ook al kan ik die zelf niet direct ontdekken.’

Meer investeren in mensen met een beperking

‘Tegen overheidsorganisaties en uitkeringsinstanties wil ik zeggen: investeer meer in mensen met een beperking. Zeker als je uitdraagt dat je inclusiviteit belangrijk vindt. Hou het niet bij symboolpolitiek, maar verbind je écht met mensen met diverse achtergronden. Want ik ben ervan overtuigd: meer mensen kunnen meer.’

Meer lezen?

Lees ook Wolters blog ‘Ongeschikt’ over zijn zoektocht naar werk. En op de pagina ‘Werk aan de winkel!’ lees je nog meer openhartige, persoonlijke verhalen, feiten en cijfers over arbeidsparticipatie én hoe wij samen met jou de kans op werk kunnen vergroten.